De rit van 7 uur naar Dahab, blijkt achteraf een rit van 9 uur te zijn. Ontelbare controles worden er gepasseerd tijdens deze rit, die voor een groot deel door het wisselende landschap van de Sinaïwoestijn gaat.

De overgang van het vaste land naar de Sinaï woestijn wordt streng bewaakt. Na de tunnel onder het Suez kanaal waan je je in een andere wereld. Overal zie je bewakingsposten met de daarbij vervaarlijk uitziende bewaking met hun schietgerei.

Kijkend naar het landschap val je van de ene in de andere verbazing. Van dor naar veel groen inclusief kleine oases met palmbomen en kleine stroompjes. Van zand tot rots, van vlak tot berg. En iedere keer, net op de momenten dat je het niet verwacht, veranderd het landschap weer. Het enige wat jammer was dat je overal elektriciteit masten zag staan. Echte horizon vervuiling in dit geval.
Joyce was jarig vandaag dus dat gaf een extra feestelijk tintje aan de reis. We hebben het grootste deel van de reis al zingend doorgebracht. 's Avonds zijn we daarom met zijn allen uit eten geweest bij de Three Trees en daarna naar de disco in Dahab gegaan (TOTA, the place to be!). Waar we de dag hebben afgesloten.