Om 6 uur vertrekken we voor een 12 uur durende rit naar Nepal. Mahendra is inmiddels onderweg naar Delhi en vervangen door Hasan en die pakt het meteen goed aan. Hij verteld ons direct hoe lang we moeten rijden, om de hoeveel we een stop maken en wanneer we gaan lunchen. Hij heeft nu al punten gescoord bij ons. De rit is lang en vermoeiend, temeer ook omdat het erg warm is. de busrit schijnt non airco geboekt te zijn. Aangezien de bus wel van airco is voorzien besluiten qwe met z'n allen geld bij elkar te leggen om de airco te betalen. Het ervolg van de rit is dan goed uit te houden. Tot de lunch stop is de weg redelijk, maar daarna gaan we via diverse binnenwegen vol gaten en hobbels of zelfs helemaal geen asfalt richting de grens. rond 18 uur komen we daar aan.
Mahendra had ons aangeraden ruim voor de grens alle paspoorten te verzamelen en deze open op ons visum op een stapel te leggen. De werkelijkheid blijkt anders te zijn. We moeten elk met ons eigen paspoort naar de imigratie dienst, daar een formulier invullen, ons paspoort overhandigen en een stempel afwachten, maar voor dat het zo ver is moeten we eerst te voet naar de grnes lopen. Een wandeling van ongeveer 500 meter met volle bagage. Daar hadden we even niet op gerekend. we voelen ons net vluchtelingen. Een groep nederlandsers die dar tussen de indiers met hun bagae loopt. Na een bocht in de weg zien we eindelijk in de verte de grens overgang tussen india en Nepal.
Hasan is met ons mee gelopen om alles in de gaten te houden maar blijft op een afstand om te voorkomen dat we moeten betalen voor de formaliteiten. En hij moet ons overdragen aan zijn Nepalese collega. Als we allemaal een stempel op ons indiaas visum heben lopen we bepakt verder naar de Nepalese imigratie dienst (20 meter). Hier kan ons Nepalees avontuur beginnen.
Ook hier moeten we weer een formulier invullen We krijgen een krabbel in ons paspoort krijgen een "pleasant stay in Nepal" gewenst en kunnen onze reis voort zetten. Tenminste.......

De bus is er nog niet. Hasan probeerd zijn travelagency te bellen maar krijgt telkens het antwoord apparaat aan de telefoon. Rond 18:30 uur besluiten we zelf actie te ondernemen. Ik bel met het noodnummer van Shoestring. Ik leg de situatie uit en Shostring gaat contact zoeken met de Nepalese reisorganisatie. Na een hlf uur bel ik wederom met het noodnummer. We hebben nog niks gehoord en we hebben 2 zieken dus we moeten iets doen. Bart van shoestring belooft binnen 10 minuten terug te bellen en dat doet hij ook.Ze kunnen geen contact nemen met Nepal, waarschijnlijk zijn door de verkiezingen de telefoonlijnen overbezet. We krijgen de mededeling dat we zelf vervoer moeten regelen naar ons hotel slechts 5 km verderop.Het lukt ons (Stephan)om een bus te regelen. Hasan regelt de prijs: 1000 indische roepees. De bus brengt ons allemaal in 1x naar Baihrawa.
Daar aangekomen wacht ons een 2e verrassing. Het hotel heeft niet op ons gerekend. Er is een boeking voor morgen niet voor vandaag. Er wordt heen en weer gebeld en uiteindelijk krijg ik een mevrouw aan de telefoon die mij het verlossende bericht verteld dat we kunnen inchecken, het hotel niet hoeven te betalen, maar eten wel. We regelen snel dat de zieken als eerste naar hun kamer kunnen. Vragen of het mogelijk is nog iets te eten (het is inmiddels 20:30 uur) en voor degene die dat willen wordt een fixed meal klaar gemaakt. Ondertussen heb ik Shoestring weer aan de telefoon gehad en heb te horen gekregen dt we alle kosten voor vervoer kunnen declarenen bij onze locale tour leider en de kosten voor gebruik van mijn mobiele telefoon bij shoestring. Ik krijg ook te hoten dat onze tur leider wordt ingevlogen van kathmandu naar ons en dat die naar verwachting de volgende dag in de loop van de ochtend zal ariveren.
Via de receptie krijg ik Pushkar aan de telefoon onze tourleider. Hij legt uit dat hij de volgende dag rond de middag aanwezig zal zijn en dat wij rond 10 uur opgehaald worden om met een bus naar Lumbini gebracht te worden. Daar krijgen we een rond leiding en kunnen we inchecken in ons hotel. Er gaat even een lampje bij me uit. Ons programma heeft helemaal geen Lumbini op het schema staan, dus ik geef aan bij Pushkar dat wij morgen naar Chitwan vertrekken volgens ons programma. En dat iedereen zich daarop enrom heeft verheugd. Hij geeft aan dat dat geen probleem zal zijn en dat dat geregeld kan worden. Ik besluit ons programma voor hem op te schrijven, maar voordat ik daar aan kan beginnen belt Shoestring die aangeeft dat er een fout is gemaakt door hun. Ze hebben per ongeluk het programma van 2008 aan onze Nepalese travel agency doorgegeven ipv (zoals wij hem maken) het programma van 2007. Vandaar geen bus bij de grens en geen boeking bij het hotel...
Gelukkig is het allemaal goed gekomen en kunnen we met een gerust hart aan ons avontuur in Nepal beginnen.